Bir yerlerden başlamam gerekti yazmaya
Düşündüm vakit yoktu başkalarına kızmaya
Elimde kalem kağıt bir ses beynimde hiç susmayan
Neysem oyum devam edeceğim içimdekini kusmaya

Üzgünüm duygularımı öldüren bir katilim
Annesinden dayak yemiş çocuk kadar sakinim
Tecrübeyse evet en dibini gördüm adiliğin
Ve unutma hayat hiç bir zaman adil değil

Cehaletle savaştım sürekli durmadan
Darbeler yesem de ayaktayım hiç yılmadan
Kendi köşeme çekildim hep izliyorum uzaktan
Dokunsan ağlarım fakat vurursan yıkılmam

Yarasa gibi geceleri takıldım gündüzünde yattım
Bir akşam uyandım ve majör depresyonla kalktım
Başka olaylarda aklımda gidip sigara yaktım
Ve kaptanı olduğum en son gemide battı

Cihan

Hayatım film şeridi gibi gözümün önünden
Geçip gider dert üstüne çektik dert,
Korkma biter yolunda diken
Hatırla dostların vardı ya seni uçuruma iten.

Pişman haldelermiş özür dileyeceklermiş be daha neler!
Türlü türlü bahaneler,
Düşman ettiler kendilerine ablalar ve abiler
Nasıl iş bu anlamadık be birader?

Sanki kırılmışım ben şu insanların tafrasından,
Boş yere giden hayatımın düzen tutmamasından.
Bütün belaların bizi bulmasından.
Neden yazdığımızı şimdi daha iyi anlasınlar.

Yanımda kalmasınlar tek bir dostum anlasın da
Beni varsın olsun gözden yaş da damlasın lan.
Kimsenin değeri yok kalemimizde ki mürekkep kadar,
Şarkılarımız hep renk katar