Anadolu ve Rumeli. Gün oldu ufkun iki ucunda iki ahşap konak gibi yandı.
Ve muhacirler, yangındaki ateş ve duman arasında, gideceği yer olmadan
Biteviye yürüyen gölgeler gibiydiler.

Saraybosna’dan çıktım yola
Mostar Tuzla’yı gezdim doya
İlerde Sancak, veririm mola
Dedi Bona ( kız ), yolun hayrola

Djesi Jaro, Djesi krenuo ( Neredesin delikanlı? Yolculuk nereye? )
Sjedi Malo, Kafu popio ( Otur soluklan biraz, kahveni yudumla )
İdem ti ja, Put sokola ( Gidiyorum, kartalların yolu boyunca )
Dalek je, Put Stanbola ( Uzaktır yol, yol İstanbul’a )

Ne hoş kokar, bu güzel ova
Priştine, Prizren, Güzel Cakova
Burasıda bizim şanlı Kosova
Dedi Çika ( Kız ), Yolun hayrola
Ku je djalo, Kup o shkon djalo ( Neredesin delikanlı? Yolculuk nereye? )
A je i lodhur, Pusho pak djalo ( Yoruldun mu? Dinlen biraz delikanlı )
Pash juve mire, Mora pak fuqi ( İyi gördüm ya sizi, güç verdiniz bana )
Larg esht rruga, Rruga per Turqi, ( Uzaktır yol, yol Türkiye’ye )

Unutulmaz Vardar suları
Manastır, Üsküp o Gostivar’ı
Hasreti yakar, düşürür yola
Dedi Majkin ( Canım ), Yolun Hayrola
Ke si babo, Ke si trgnal ( Neredesin delikanlı? Yolculuk nereye? )
Sedi malo, Sigurno ne si jal ( Otur soluklan biraz, bir lokma geçmemiştir boğazından )
Ne si jadam vo mene nema mir ( Yiyemem, yoktur huzurum )
Daleko je patot do İzmir ( Uzaktır yollar İzmir’e kadar )

İnsan yurdundan bir kez kopmaya görsün
Artık nereye gittiğinin, nerede duracağının bir önemi yoktur
Sadece yol vardır
Yükü de ağırdır, bütün geçmişini yüklemiş götürmektedir
Bir insan; bir evi, bir bahçeyi bir şehri sırtlanıp götürebilir mi?
Eğer o kişi muhacirse, götürebilir
Hiç yorulmaz, of demez, durmadan gider gider
Soluklanmak için geriye dönüp baktığında şaşkınlıkla görür ki
Hiçbir yere varamamıştır
İnsan, doğduğu yerden bir kez kopmaya görsün
Her yere her yere gider de, hiçbir yere gidemez