Gava tu çû dil ma li dû,

ez û ez man rûbirû.

Evîn dijwar e tev pêt û ar e,

birînên xedar mane bêçare.

Bi hêvî bûm min gotê were,

min ji ku zanîbû tu venagere?

 

Ez canê te bûm, tu ne cana min bû

ji te qetandin bo min mirin bû.

Ez nêzî te bûm tu dûrî min bû,

ez tim ê te bûm tu ya yekî din bû.

Ez mirî me tu zindî ye,

min ji ku zanîbû te min kuştiye?

 

Ez Memê te bûm tu nebû Zîn

Gava tu çû, bûm har û dîn.

Ketim ranebûm carek şa nebûm,

ên ku min dikuşt xeyalên te bûn.

Dilê min sêwî êşeke bêdawî,

nema zindî dibin hêviyên mirî..

 

Sen gittiğin vakit kalbim ardında kaldı,

Yalnız başıma kala kaldım

Aşk zordur, kordur, ateştir

Derin yaralarım dermansız kalmıştır.

Umutluydum ona “gel” dedim

Nerden bilebilirdim ki dönmeyeceğini!

 

Ben senin canındım da sen benim canım değildin

Senden ayrılmak bana ölüm gibiydi

Ben sana yaklaşırken sen hep uzaklaşıyordun.

Ben hep senindim sense hep bir başkasının

Ben ölüyüm, sen diri

Nerden bilebilirdim ki beni senin öldürdüğünü!

 

Ben Mem’indim sen Zîn’im olmadın

Sen gittiğin vakit deli oldum

Düştüm ve kalkamadım, mutlu olamadım bir daha

Beni öldüren senin hayalindi

Yetim yüreğimde sonsuz bir acı.

Dirilmez artık ölü umutlar…